In tijden van corona-quarantaine moet je toch wat met je tijd. Een Oscarwinnende film is soms wat zwaar en dan belanden wij vaak in de B-sectie van Netflix. Zo kwamen we uit bij Rampage, een over-de-top semikomische rampenfilm met Dwayne ‘The Rock’ Johnson.  Acteren kan The Rock eigenlijk niet, hoewel hij het in Jumanji: Welcome […]

Verder lezen


Op zijn debuut na heb ik nu alle films van Wes Anderson gezien. Alleen The Life Aquatic with Steve Zissou miste nog, maar die kan ik nu ook afstrepen. Het is weer een Anderson-film zoals alle anderen: opvallend kleurrijk, uitgesproken typetjes, een gek plot en zijn vaste cast met namen als Bill Murray en Owen Wilson. […]

Verder lezen


Voor het IFFR 2020 konden we slechts tijd maken voor één film. Uit het gigantische aanbod werd dat Boyz in the Wood, omdat de trailer precies het soort humor liet zien waar wij zin in hadden. We werden niet teleurgesteld. Boyz in the Wood is grappig, snel, trippy en bovenal heel erg Schots. Het speelt zich af […]

Verder lezen


Taika Waititi is een naam die je steeds meer ziet. Wij kwamen voor het eerst met deze Nieuw-Zeelander in aanraking door de hilarische mockumentary What We Do in the Shadows en momenteel is hij veel in het filmnieuws met Jojo Rabbit. Thor: Ragnarok vergeten we snel weer maar Hunt for the Wilderpeople hadden we nog niet gezien. En […]

Verder lezen


Bij kerst horen kerstfilms! En dus keken wij deze week Klaus, een nieuwe animatiefilm op Netflix. Hij trok vooral de aandacht door de bijzonder mooie tekenstijl die zich tussen 2D en 3D in bevindt. Latere research wees uit dat de animatie van Klaus het resultaat is van een nieuwe techniek, waarbij maar liefst vijf tekenlagen […]

Verder lezen


Films voor volwassenen met kinderen in de hoofdrol: het lijkt de afgelopen jaren een trend. Na Stranger Things dachten schrijvers van The Office Gene Stupnitsky en Lee Eisenberg hetzelfde en namen Seth Rogen in de arm als producer voor Good Boys. Waar coming of age films voor pubers en adolescenten draaien om rijk worden, je maagdelijkheid […]

Verder lezen


Op zoek naar leuke pianomuziek kwam ik ‘Cruella De Vil’ tegen, waardoor ik meteen zin kreeg om One Hundred and One Dalmatians te kijken (de originele tekenfilm natuurlijk, niet die live action remake). Deze Disneyklassieker is met een bijzondere animatiestijl gemaakt, in eerste instantie om kosten te besparen. In plaats van elk frame opnieuw te tekenen […]

Verder lezen


Toen ik enkele jaren geleden las over G.O.R.A. was ik eigenlijk al verkocht. Blijkbaar staat mijn wansmaak op mijn voorhoofd getatoeëerd want voor mijn meest recente verjaardag kreeg ik een stapel dvd’s van B-films waar deze ook tussen zat. En dus zag ik eindelijk de – naar eigen zeggen – destijds enige Turkse sciencefictionfilm ooit […]

Verder lezen


Mijn favoriete Disneyklassieker is toch wel Aladdin, die ervoor zorgde dat de betoverende mystiek van het Oosten al op jonge leeftijd een plekje in mijn hart kreeg. De trend van het verfilmen van klassieke tekenfilms juich ik niet helemaal toe – hoewel het bij The Jungle Book goed uitpakte – dus met enige terughoudendheid begonnen we aan […]

Verder lezen


Hoewel ik 100% in de doelgroep val die is opgegroeid met Pokémon is het nooit mijn obsessie geweest. Ik keek wel de tekenfilm, de eerste lange film zag ik in de bios (alleen maar omdat Stuart Little was uitverkocht) maar de spellen en Pokémonkaarten heb ik nooit gehad. Maar als je een uitnodiging krijgt om met […]

Verder lezen