Japanse cinema heeft een lange traditie van kaiju: kolossale monsters die steden vertrappen, zoals Godzilla of de monsters uit The Power Rangers. Regisseur Guillermo del Toro maakte met Pacific Rim een hedendaagse Amerikaanse variant waarin het Westen al jarenlang deze monsters moet afhouden, die op onverklaarbare wijze uit de zee verschijnen. Nou ben ik niet […]

Verder lezen


De zombie-hype is inmiddels wel voorbij. Toch koos Netflix ervoor om vorige week Anna and the Apocalypse uit 2017 aan te bieden. Waarschijnlijk omdat het verhaal zich afspeelt rond de kerstdagen, maar dat is niet de reden waarom wij deze film keken: het is een cross over tussen een zombiefilm en een musical. Voor zover wij […]

Verder lezen


Met Russell Crowe en Ryan Gosling in actiekomedie in de seventies kan weinig fout gaan, zou je denken. Met die gedachte gingen wij The Nice Guys in, dat een aardig cijfer op IMDb krijgt. In theorie zou ook alles moeten kloppen, maar hoewel het verhaal interessant is, de acteurs goed, en de sfeer on point, is het geheel […]

Verder lezen


Toen ik enkele jaren geleden las over G.O.R.A. was ik eigenlijk al verkocht. Blijkbaar staat mijn wansmaak op mijn voorhoofd getatoeëerd want voor mijn meest recente verjaardag kreeg ik een stapel dvd’s van B-films waar deze ook tussen zat. En dus zag ik eindelijk de – naar eigen zeggen – destijds enige Turkse sciencefictionfilm ooit […]

Verder lezen


Mijn favoriete Disneyklassieker is toch wel Aladdin, die ervoor zorgde dat de betoverende mystiek van het Oosten al op jonge leeftijd een plekje in mijn hart kreeg. De trend van het verfilmen van klassieke tekenfilms juich ik niet helemaal toe – hoewel het bij The Jungle Book goed uitpakte – dus met enige terughoudendheid begonnen we aan […]

Verder lezen


Negentien jaar geleden kwam M. Night Shyamalan met Unbreakable. Zestien jaar later verraste hij met een vervolg: Split. En nu is de trilogie rond met Glass. Recent keken we Unbreakable opnieuw om weer even in het verhaal te komen en als je dan nu Glass kijkt valt je pas op dat Shyamalan duidelijk al die […]

Verder lezen


Een van mijn favoriete animatiefilms is The Incredibles: het heeft de perfecte balans tussen actie, humor, meligheid en oneliners (“Where’s my super suit?!”). Dat Pixar maar liefst veertien jaar later met een vervolg komt is wel bijzonder, maar geen idee wat je daar dan van moet verwachten. Omdat een bioscoopbezoek er telkens bij in schoot […]

Verder lezen


Hoewel ik 100% in de doelgroep val die is opgegroeid met Pokémon is het nooit mijn obsessie geweest. Ik keek wel de tekenfilm, de eerste lange film zag ik in de bios (alleen maar omdat Stuart Little was uitverkocht) maar de spellen en Pokémonkaarten heb ik nooit gehad. Maar als je een uitnodiging krijgt om met […]

Verder lezen


Een film van de Coen brothers herken je direct aan hun unieke visuele stijl en vreemde, uitvergrootte personages. In The Ballad of Buster Scruggs gaan ze terug naar één van hun favoriete genres: de western. Niet in de vorm van een epos als O Brother, Where Art Thou? maar als een serie van losse verhalen […]

Verder lezen


Toen ik nog een vervelende puber was heb ik ooit de helft van It (1990) gezien, aan de andere helft kwam ik simpelweg niet toe omdat drie uur en een kwartier te lang was voor mijn korte aandachtsspanne. It is natuurlijk een klassieker en als liefhebber van Stephen King moest ik deze remake dan ook gezien […]

Verder lezen