Wie romantiek zegt, zegt films van schrijver/regisseur Woody Allen (Midnight in Paris). Vaak zoek hij ook de nostalgie op, maar dat hoeft bij deze typische jaren ’70 film niet. Alles uit Annie Hall ademt dit deccenium, van de outfits tot aan de mentaliteit. Ondanks dat er geen echt plot is, wat het geheel haast een documentaire maakt, staat Annie Hall zijn mannetje. Wanneer dan ook het acteerwerk en de dialogen goed zijn, heb je een romantische komedie van niveau te pakken.
In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is Annie Hall, het titelpersonage, niet de leidende hoofdpersoon. Die rol is weggelegd voor Alvy Singer (Woody Allen), een nogal nerveus type dat je middels flashbacks laat meemaken waarom zijn leven loopt zoals het loopt. De rode draad wordt gevormd door zijn relatie met Annie (Diane Keaton), een vrolijke plattelandsmeid die verslaafd raakt aan Alvy’s bezitterige en intense liefde.
Ondanks de korte duur zijn de personages goed uitgewerkt, zelfs de bijrollen en enkele cameo’s (Christopher Walken, Paul Simon). Het typische jaren ’70 sfeertje legt nadruk op de karakters van de personages en laat het plot links liggen, waardoor het geheel overkomt als een uitgebreide biografie van Alvy. Interessante cameratechnieken als lange shots en het direct praten in de camera versterken het gevoel dat je de personages echt leert kennen. Allen speelt wel een zeer nerveuze control freak die onder je huid kan gaan zitten, dus als dit een afknapper voor je is vindt je Annie Hall wellicht helemaal niets. Om diezelfde reden kun je de film ook beter niet in een groep kijken – familie of vrienden – Annie Hall is prachtig, maar geen allemansvriend.
