We zijn alweer aangekomen bij de 50e review! Papillon heb ik voor het eerst gezien toen ik nog op de basisschool zat, en heeft toen al indruk op me gemaakt. Het is een klassieker onder de ontsnappings- en avonturenfilms, en voor ons in ieder geval een must see omdat Dustin Hoffman er in speelt. Ook liet regisseur Franklin J. Schaffner ons eerder een mooi voorbeeld van een goede jaren ´70 film zien met The Boys From Brazil.
Papillon (Steven McQueen) is ten onrechte veroordeeld tot jarenlange gevangenschap in een werkkamp. Hij laat dit niet zomaar gebeuren en gaat meteen op zoek naar een manier om te ontsnappen. In het kamp ontmoet hij Louis Dega (Dustin Hoffman), een rijke aandelenvervalser die voor bescherming een smoothe ontsnapping kan regelen. Via vele connecties en omkoperij proberen ze hun weg uit het kamp te banen, maar ze raken van de regen in de drup. Telkens wanneer je verwacht dat ze op vrije voeten zijn, gaat er weer iets mis. Dat is juist wat Papillon zo spannend maakt, ondanks dat het einde misschien niet voor iedereen bevredigend is.
De film mag dan ruim 2,5 uur duren, er is genoeg verhaal om die tijd te vullen. Er verstrijken meerdere jaren, waarvan een groot deel bestaat uit eenzame opsluiting. Door het lange tijdsbestek zien we de hoofdpersonen groeien, iets wat McQueen en Hoffman sterk neerzetten. Houdt er wel rekening mee dat het ‘n film uit de jaren 70 is: lange shots of sequenties zonder enig dialoog of belangrijke gebeurtenis zijn geen uitzondering. Dit maakt het moeilijk de film nu net zo objectief te beoordelen als veertig jaar geleden. Deze avondvullende klassieker neemt je mee in de gekmakende omgeving van Guantanamo Bay-achtige gevangenissen welke de cultliefhebber gezien moet hebben. Familie en vrienden zullen de film waarschijnlijk minder interessant vinden.
