27384-Brimstone_4[1]

Brimstone

Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
7.5
Brimstone

Deze winter was de Nederlandse filmwereld ondersteboven van Brimstone, een Europese co-productie met de Nederlandse Martin Koolhoven in de schrijvers- en regisseursstoel en bekende sterren uit Hollywood en Nederland in de hoofdrol. Koolhoven kun je als regisseur kennen van Het Schnitzelparadijs en het succes van Oorlogswinter. Vanwege de vele lof die Brimstone kreeg en het feit dat het zou gaan om een spannende, duistere thriller met Nederlandse roots, besloten we deze film in de bioscoop te gaan zien.

Begin 19e eeuw zijn de normen anders: vrouwen zijn ondergeschikt aan de man en de dood is een bijna dagelijks fenomeen. Een nieuwe dominee arriveert in een dorpje en hoewel iedereen hem als zoon van God direct vertrouwt, is de tongloze Liz (de inmiddels volwassen Dakota Fanning) huiverig. Ze blijkt al snel gelijk te hebben, want de dominee (Guy Pearce) laat niet al te subtiel weten dat hij een dubbele agenda heeft. Liz en haar man en kinderen zijn in gevaar. In drie hoofdstukken wordt verteld hoe Liz en de dominee tot dit punt zijn gekomen en waarom Liz zo voor hem vreest.

Hoewel Brimstone geen klassieke Western is, zijn een aantal elementen duidelijk aanwezig. De epische filmmuziek en prachtige shots – die soms enkel als doel hebben om een bepaalde sfeer neer te zetten – wekken de kille, winterse wereld van Brimstone tot leven. Ook ligt het tempo erg laag (de film duurt dan ook tweeënhalf uur) maar desondanks blijft Brimstone wel boeien. Dat is vooral te danken aan de sterke rollen van Pearce en Fanning, die de expliciete en taboe-doorbrekende onderwerpen met veel gevoel overbrengen. De rauwe thema’s (denk aan de onderdrukking van vrouwen, extremistisch (protestants) geloof, incestueuze gedachten en mishandeling) zullen niet ieder publiek aanspreken, maar het is zeker erg Nederlands: er worden geen doekjes om gewonden. Dat is tevens ook een zwak punt van de film, want de visuele verbeelding van moord en marteling is erg letterlijk, waardoor het – zeker voor tweeënhalf uur lang – soms te plat wordt. Daarnaast is er een bijzondere volgorde van vertellen gekozen, wat op zich een creatieve toevoeging is maar de spanningsboog niet ten goede komt. Laten we het er op houden dat Brimstone je zal raken, maar dat je met een leeg, licht depressief gevoel de bioscoopzaal uit loopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>