Borgman

Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
8.5
Borgman

Wauw, wat was ik verrast door deze film van Nederlandse bodem. Borgman kreeg ik verschillende malen getipt vanwege zijn vreemde, onheilspellende sfeertje en daar is niets over gelogen. Alex van Warmerdam is het brein achter de film en heeft dit jaar nog de minstens zo spannende film Schneider vs. Bax uitgebracht. Die ga ik zeker nog bekijken, maar eerst even bespreken wat het vreemde stukje cinema is dat Borgman heet.

Voor zover er een logisch verhaal aanwezig is gaat Borgman over een redelijk rijk gezin met drie kinderen. Op een avond belt een onbekende, viezige man (de Vlaamse Jan Bijvoet) aan met de vraag of hij een bad mag nemen. De man van het huishouden, Richard (Jeroen Perceval, eerder gezien in Rundskop), wil hem niet binnen hebben maar moeder Marina (Hadewych Minis) geeft om hem en besluit hem te verzorgen in het tuinhuisje. Langzaam krijgt Marina steeds meer afkeer tegen haar man en dreigt het gezin uit elkaar te vallen, maar hoe past de vreemde man in dit plaatje?

Het antwoord op die vraag mag je zelf bedenken, want echt een sluitende oplossing is er niet. Borgman begint als een typische thriller waarbij de tijd wordt genomen om het verhaal uit te werken. Je vraagt je af hoe de vork in de steel zit en je denkt steeds meer aanwijzingen te verzamelen, totdat de aanwijzingen elkaar tegen spreken of zelfs niets meer met elkaar te maken lijken te hebben. Niets lijkt meer logisch en je twijfelt aan je eigen interpretatie van de werkelijkheid. Dat klinkt erg zwaar, maar Borgman moet je vooral niet proberen volledig te begrijpen; het is een mengsel tussen David Lynch, Funny Games US en Spaanse folklorefilms. Nergens is de film humoristisch maar op sommige momenten is de situatie zo vreemd dat je niet weet of je nu moet lachen of huilen. Van Warmerdam heeft het voor elkaar gekregen je te dwingen om ook over de film zelf na te denken, en niet alleen over het verhaal. Er wordt een onaangename afstand tussen jou en de film gecreëerd waardoor je heel anders tegen de film aankijkt. Hier en daar konden de teksten van de acteurs wel wat vloeiender (dat is toch wel vaker het probleem in Nederlandse films) maar Bijvoet speelt zijn rol als mysterieuze man met bovennatuurlijk veel overtuigingskracht erg goed. Het is altijd een risico een film te maken die geen eenduidig verhaal heeft, maar Borgman is daar dubbel en dwars in geslaagd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>