The Room

The Room

Genres:
Plot:
Sfeer: /
Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
3.5
The Room

Af en toe gebeurt er iets opmerkelijks in de filmwereld. In 2003 kwam de film The Room uit, die flink wat aandacht kreeg. Niet vanwege de bijzondere PR of de lovende recensies, maar omdat dit misschien wel de slechtste film ooit gemaakt is. Zo slecht, dat The Room een flinke fanbase kreeg die de film uit pure ironie bejubelt. Ook de komische filmmakers Seth Rogen en James Franco scharen zich tot die hard fans van The Room, wat aanleiding was om een film te maken over het maken van The Room: The Disaster Artist. Wij keken beide films achter elkaar om dit cultureel fenomeen eens goed binnen te laten dringen.

De ster in The Room is Tommy Wiseau, een mysterieuze man met geld die besloot beroemd te worden door zelf een film te schrijven, regisseren en erin te acteren. Hij speelt Johnny, een bankier die elke dag na z’n werk zijn beeldschone verloofde Lisa op zich heeft wachten. Zij voelt echter meer voor Mark, de beste vriend van Johnny. Verschillende figuren lopen de deur plat bij Johnny en Lisa en langzaam komt de goedgelovige Johnny erachter dat zijn liefdesleven niet is wat hij dacht dat het was.

Zo in een paar regels uitgeschreven klinkt het als een plot waar je nog een aardig drama van kan maken. Maar Wiseau heeft dat volledig verstierd. Het begint met het tergend slechte acteerwerk van werkelijk iedereen, maar vooral Wiseau zelf. Hij is onverstaanbaar (sommige delen zijn zelfs achteraf gedubbed, en dat zie je ook duidelijk) en de dialogen slaan werkelijk nergens op. Elke scène begint met het erkennen van elk personage in de kamer (“Hi Johnny!” – “Oh hi Mark!”) en de tekst lijkt wel geschreven door een slecht ontwikkelde AI. De personages zijn verre van stabiel: Johnny wisselt drie keer per minuut van stemming en Lisa geeft tegenstrijdige signalen af als het gaat om de liefde. De film zit vol continuïteitsfouten, decors zien eruit alsof ze uit de jaren 90 komen en zijn hartstikke nep, en shots duren veel te lang (maar het was dan ook in eerste instantie bedacht als theaterstuk). Tenslotte is de hoeveelheid onnodige en onsmakelijke seksscènes gewoonweg te hilarisch om romantisch te zijn. Als losstaande film is het een misbaksel, maar dankzij de absurditeit die daardoor ontstaat kun je je er wel mee vermaken. Nóg beter wordt The Room als je The Disaster Artist hebt gezien. Die recensie lees je volgende week bij Film of the Day.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>