Edward Norton & Michael Keaton

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Geschikt voor familie Geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
8.5
Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

Deze film is op veel top-10 lijstjes verschenen van de beste films van 2015. En terecht: de unieke filmstijl en het fantastische acteerwerk maken een waar pareltje van de derde grote filmproductie van de Mexicaanse schrijver/regisseur Alejandro González Iñárritu, die nu ook The Revenant heeft geregisseerd.

In Birdman volgen we Riggan (Michael Keaton), een filmacteur die ooit heel groot was met een superheldenreeks en in zijn laatste jaren voor zijn pensioen zijn geluk beproeft op het toneel in Broadway. Hoewel hij wel degelijk talent heeft werkt zijn cast hem tegen: zijn tegenspeler (Edward Norton), die hij halsoverkop heeft moeten inschakelen, is ondanks zijn talent een ontzettende klootzak en hij heeft een slechte relatie met zijn dochter (Emma Stone), die in de productie werkzaam is. Terwijl ze langzaam toewerken naar de première van het klassieke toneelstuk gaat het ene na het andere mis en Riggan twijfelt dan ook steeds meer aan zichzelf.

Wat direct opvalt aan Birdman is de cinematografie: alles lijkt in één shot gefilmd te zijn. Desondanks is de film helemaal niet langzaam en komt juist erg gehaast over door de hectiek bij het theater. Door de afwezigheid van cuts is het net alsof je zelf naar een theaterstuk kijkt en dat is echt ontzettend knap gedaan. Ook de filmmuziek sluit hier prachtig bij aan: de hele score bestaat uit a-ritmische jazzdrums. Jammer dat de Westerse (blanke?) jury van de Oscars dit niet erkent als ‘muziek’, anders was er vast een gouden beeldje voor uitgereikt. Ten slotte is het de cast zelf die de kracht aan de film geeft: Keaton, die je kan kennen van Batman, speelt fantastisch en ook Norton zit zo goed in zijn rol dat het niet eens meer op acteren lijkt. Opvallend is de rol van Zach Galifianakis als serieuze producer, terwijl we hem eigenlijk alleen maar kennen van flauwe komedies als The Hangover. Bovendien is hij flink wat kilo’s kwijtgeraakt voor deze rol. Birdman gaat in eerste instantie over de tragiek van een beroemdheid die over zijn top is, maar het gaat ook over nep en echt. Zo zitten er een aantal fantasy-elementen in de film waarvan je zelf ook niet precies weet of het echt gebeurt of niet. Dat is natuurlijk weer een mooie metafoor voor toneelspel. Op een maatschappelijk vlak is ook het thema van mediamacht te vinden en dan met name de verschuiving naar de kracht van social media. Een absolute aanrader dus die je geheid mee zal voeren en zal blijven verrassen.

Eén reactie op “Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>