The-D-Train-Bild

The D Train

Genres: /
Plot: / /
Sfeer:
Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
5
The D Train

Een nieuwe film met Jack Black, die moet ik zien! Dat was onze eerste gedachte bij The D Train. Natuurlijk is niet al zijn werk geweldig maar hij heeft toch een aantal klassieke komedies op zijn naam staan. Maar als je lachmomenten zoals bij The Pick of Destiny verwacht dan kom je van de koude kermis thuis, want The D Train kan qua richtingsgevoel nog wat van de NS leren.

Jack Black speelt de wanhopige Dan Landsman, vader van twee kinderen en man van een lieve vrouw, maar volkomen vriendloos. Binnen het committee van zijn vroegere high school krijgt hij het geniale idee om Oliver Lawless (James Marsden) uit te nodigen, een oud klasgenoot die als quasi-bekende acteur aan het werk is. Hierdoor moet de reünie een succes worden, maar de weg daar naartoe is zwaar. Niet alleen brengt hij zijn baas en vrouw in de problemen, hij botst ook tegen een flinke identiteitscrisis aan als hij Oliver eenmaal heeft ontmoet.

Halverwege de film hadden we allebei eigenlijk geen zin meer om verder te kijken, zo saai en nietszeggend was het verhaal. Dan komt daar toch verandering in: zowel Dan als Oliver krijgen een nieuwe dimensie door een seksuele ervaring – eentje die Dan totaal niet aan ziet komen. Vanaf dat moment is The D Train geen komedie meer, maar een drama over een man die in een midlifecrisis zit. Hoewel deze insteek lef toont van het schrijvers- en regisseursduo, komt deze zwarte komedie niet goed uit de verf. Het thema van seksuele identiteit is ook niet integer genoeg gebracht om serieus genomen te worden. The D Train weet niet goed of het een komedie of drama moet zijn en kiest daarom beide kanten, met een disbalans tot gevolg. Toch kunnen deze twee genres goed samen gaan, zoals we vorige week zagen in The Final Girls. Dat je bij Jack Black waarschijnlijk een pure komedie verwacht wekt tevens verkeerde verwachtingen op, want in The D Train is het personage van Black eerst vervelend, dan gewoonweg sneu en tot slot gewoon pijnlijk om naar te kijken. Ook moet zijn omgeving, voornamelijk zijn baas (Jeffrey Tambor, ook al een komediant), flink lijden onder zijn acties. Een sterke climax waarin alles goed komt zou een einde kunnen maken aan het nare gevoel dat bij de kijker is opgewekt, maar de film laat je achter met een deus ex machina en een onbevredigend gevoel. De basis van The D Train is interessant, maar in de uitwerking is door al zijn enthousiasme het eindstation in volle vaart voorbij gereden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>