Manhattan

Genres: /
Plot: /
Sfeer: / /
Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Geschikt voor familie Geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
7
Manhattan

Het leven van Isaac Davis is niet zo romantisch als hij zou willen. Hij woont in Manhattan, New York, en is dol op de charismatische stad. Maar zijn liefdesleven is een puinhoop. Terwijl zijn ex-vrouw een relatie heeft met een andere vrouw en een boek over hun mislukte hetero huwelijk schrijft, worstelt Isaac met zijn geweten in zijn nieuwe relatie. Zijn nieuwe vriendin is namelijk slechts 17 jaar oud, en hij zelf is 42. Om het nog ingewikkelder te maken valt Isaac ook op de minnares van zijn beste vriend. Isaac is nogal gevoelig maar licht narcistisch aangelegd, wat zijn zoektocht naar romantiek steeds meer in de weg gaat zitten.

Regisseur, schrijver en acteur Woody Allen is al jaren een bekend gezicht in Hollywood, en niet alleen in de filmwereld. Bij de roddelbladen is hij ook regelmatig terug te vinden omtrent zijn meerdere relaties met (te?) jonge meiden, zo is hij nu getrouwd met zijn stiefdochter. Ook is er altijd veel gedoe geweest om mogelijke aanranding en pedofilie, maar daarvan is nooit iets bewezen. Het mag duidelijk zijn dat Allen iets heeft met relaties tussen jonge meiden en oudere mannen, wat in meerdere van zijn films een rol speelt. Zo ook in Manhatten, waar hij een relatie heeft met Tracy (Mariel Hemingway) die tijdens de opnames ook 17 jaar was. Het is bijzonder dat er daadwerkelijk wat romantische actie te zien is op het witte doek tussen Hemingway en Allen, zonder dat er na vertoning grote problemen van gemaakt werden. De film werd zelfs een enorm succes, ondanks dat Allen het zijn slechtste film ooit vond en hij er – volgens zijn eigen woorden – maar goed mee is weggekomen. Een leuk feitje: Diane Keaton verschijnt regelmatig in Allen’s films, en is een ex van hem waarmee hij goede vrienden is gebleven.

De kracht van Manhattan ligt vooral in de acteerprestaties van de cast. Allen speelt zoals altijd zijn zenuwachtige, narcistische typetje, maar het zijn vooral Diane Keaton als minnares en Meryl Streep als lesbische ex die hun personages goed vorm weten te geven. Een groot deel van de film bestaat uit dialogen en gemijmer over kleine triviale ergernissen van Isaac’s kant, dus er is weinig actie. Goede acteerprestaties zijn dan een must, waar Manhattan zeker niet aan onder doet. Voeg daar ook nog eens aan toe dat de hele film in zwart/wit is geschoten, dan valt of staat het drama bij de acteerprestaties. Hoewel, niet alleen drama: eigenlijk valt Manhatten precies tussen een drama en zwarte komedie in. Het personage van Allen is aan de ene kant zo herkenbaar, aan de andere kant zo frustrerend, dat het bijna grappig wordt. Bijna, want de meesten zullen vooral medelijden met gemengde gevoelens voor hem hebben. En dat is iets wat Allen dan weer erg goed kan: personages schrijven waar je echt iets om gaat geven.

Behalve dat de film uit grijstinten bestaat is het ook een van de eerste films die in widescreen is geschoten. Dat heeft het iconische plaatje van Isaac en Mary op een bankje bij de brug van Manhattan opgeleverd, waar met zijn mooie contrast regelmatig aan gerefereerd wordt in popcultuur. De cameravoering is ook erg opvallend, maar typisch voor de jaren ‘70. Er worden veel bijzondere camerastandpunten gebruikt waarbij je enkel silhouetten ziet of personages zelfs volledig buiten beeld vallen, en weinig close-ups met lange shots. Naarmate de film vordert, komt de camera steeds dichter bij de personages totdat je een bijna hedendaagse manier van filmen krijgt. Deze transitie van koude en afstandige beelden naar intiemere snellere shots staat mooi in lijn met de toenemende emotionele spanning in het verhaal.

Toch is het de vraag of de film anno 2015 nog net zo goed is als 36 jaar geleden. Zijn we nog wel vatbaar voor dergelijke dramatische romantiek, of houdt de moderne romkom-kijker meer van hap-slik-weg-cinema met een simpele verhaallijn? Voorop staat dat je de stijl van Woody Allen moet kunnen waarderen, want zijn werk wordt ook vaak als saai of irritant bestempeld. De beste manier om deze film nu nog te kijken is gewoon rustig achterover zitten en je mee te laten nemen in de vele gedachtestromen van Woody Allen en zijn personages. Achteraf horen we bij Film of the Day graag hoe jij deze film in deze tijd ervaart.

Manhattan is een film over de illusie van romantiek, trouw, vriendschap, normen en een zoektocht naar de rest van je leven. Dit drama ademt een en al Woody Allen en heeft een sterke cinematografie die in 1979 goed is ontvangen, hoewel Allen er zelf niet achter staat. Manhattan is terecht een exemplaar voor in Den Ouden Doosch, al moet je deze film wel met een jaren-’70 bril bekijken om hem echt te waarderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>