Dear White People

Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Geschikt voor familie Geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
6.5
Dear White People

De tijd dat mensen met een donkere huidskleur niet mochten stemmen of studeren ligt gelukkig ver achter ons, maar volgens regisseur Justin Simien is het post-raciale Amerika ook niet alles. Ondanks dat duidelijke barrières en openlijke racisme zijn weggevallen, blijf je als Afro Amerikaan volgens Simien toch tegen pijnlijke vooroordelen aanlopen, zoals duidelijk werd op de universiteit van Californië, waarin een feest met het thema ‘negers’ werd gegeven. Geïnspireerd op die gebeurtenis maakte Simien een pamflet voor alle blanken die denken dat racisme een ding van het verleden is. Gelukkig wel met de nodige humor en wat leuke opkomende acteurs, om te voorkomen dat een moraal de entertainmentwaarde weg zou nemen.

Een leuk gegeven van Dear White People is dat het zich centreert rond media, terwijl het zelf een film is. Dit geeft automatisch meer structuur aan het raamwerk van verhalen en personages wat voorbij komt, zoals de controversiële radioshow van Sam (Tessa Thompson) en de poging van Coco (Teyonah Parris) om beroemd te worden via een reality-tv show. Beiden zijn erg bezig met hun huidskleur: volgens Sam mag de hele universiteit best wat zwarter, terwijl Coco het liefst haar huiskleur zou vergeten om zo blank mogelijk over te komen. De enige wie gewoon lekker wil leven zonder dat zijn ras daarbij centraal staat is Lionel (Tyler James Williams). Maar hij is homoseksueel, wat het allemaal ook niet makkelijker maakt.

Dear White People is een film die heel jong en nieuw aanvoelt. Niet alleen vanwege de thema’s die het integer behandelt (naast racisme komen ook onder andere homofobie en lobby praktijken op de universiteit naar boven), maar ook door de scherpe dialogen, die helemaal anno nu zijn. Je moet je hoofd er even bij houden, maar dan zijn de woordwisselingen tussen personages echt een feest om naar te luisteren en mag Simien zich even op de schouder kloppen vanwege zijn mooie script. De gave soundtrack maakt het plaatje af: symbolisch wordt klassieke muziek afgewisseld met rauwe hip-hop. Uiteindelijk blijft Dear White People een statement, bedoeld voor bewustmaking en zal om deze reden nooit een breed publiek bereiken, maar Simien bewijst dat een zwaar onderwerp niet per se een zware, saaie film hoeft op te leveren. Ter educatie is Dear White People eigenlijk een film die je, zeker als kind van deze zogenoemde post-raciale generatie, niet mag missen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>