Whiplash-5547.cr2

Whiplash

Genres:
Plot: / /
Sfeer: /
Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Geschikt voor familie Geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
8.5
Whiplash

De negentienjarige Andrew (Miles Teller) heeft eigenlijk maar één liefde en dat is drummen. Zijn familie ondersteunt hem nauwelijks en dus probeert hij op eigen krachten in een prestigieuze jazzband op het conservatorium te komen, waarover de dictatoriale Fletcher (J.K. Simmons) de leiding heeft. Dit lukt dankzij zijn muzikale talent, maar voor Fletcher is het nooit goed genoeg. Andrew wordt tot het uiterste gedreven door zijn instructeur, maar hij plaatst ook vraagtekens bij diens manier van werken. 

Whiplash is een van de meest besproken films van het afgelopen jaar. J.K. Simmons heeft een Oscar gewonnen voor zijn bijrol, de montage verdiende ook een Oscar en – geheel in thema – ontving tevens de geluidsmixage een gouden beeldje. De regisseur en schrijver van Whiplash, Damien Chazelle, is een opvallende jongen: op een leeftijd van 28 jaar creëerde hij een short-film van 18 minuten met hetzelfde plot als deze film. Een jaar later kwam Chazelle met de full feature film van Whiplash. Dit is zijn debuut en met een dergelijk goed ontvangen productie kunnen we nog heel wat van hem verwachten.

whiplash2[1]

De kracht van Whiplash zit hem in hoe klein het verhaal blijft. Andrew is aanwezig in elke scène en de hoeveelheid rollen met relevante tekst is op één hand te tellen. Op de eerste plaats is het een verhaal over een jongen die heel erg graag wilt, maar het nooit goed genoeg doet. Echter, naarmate het verhaal zich ontvouwt krijgt Fletcher steeds meer diepgang. We zien andere kanten van hem: niet alleen een dictatoriale muziekdocent maar ook een gedreven persoon die vastberaden is om het beste in iemand naar boven te halen. Ook het einde spreekt boekdelen als het gaat om zijn eenvoud: er is geen kleffe onthulling of bekroning, maar het blijft dicht bij het persoonlijke verhaal van Andrew.

Hoewel Teller het als aspirant professioneel drummer fantastisch doet gaat alle lof naar J.K. Simmons’ acteerprestaties. Hij laat zijn imago als redacteur uit Spider-Man helemaal los door met zijn zwarte pak, glanzende kale kop en doordringende ogen een tiran neer te zetten waar je zelfs door het televisiescherm heen een beetje bang van wordt. Dat komt extra tot zijn recht in het samenspel met Teller en de andere angstige muziekstudenten, waar Fletcher behoorlijk tegen tekeer gaat. Net als je denkt dat het eigenlijk best een aardige vent is, rukt Simmons je uit die illusie met zijn bulderende stem.

whiplash1[1]
Ondanks het kleine verhaal verveelt Whiplash geen moment. De spanning wordt rustig aan opgebouwd om met een gigantische muzikale climax te eindigen. In die tijd zien we Andrew als personage groeien: van jong gedreven maar bescheiden talent, via letterlijk bloed, zweet en tranen, naar een jongeman die zijn eigenwaarde kent en niet over zich heen laat walsen. Uiteraard wordt zijn leven, dat op een korte relatie (met het personage van Melissa Benoist) na volledig uit jazz en drums bestaat, begeleid met de nodige muziek. Je hoeft voor deze film niet per se van jazz te houden, want inhoudelijk gaat het niet om het genre zelf. De keuze voor jazz zorgt er wel voor dat je soms niet stil kan blijven zitten. Ook al is een scène verre van vrolijk, het vlugge tempo van de drums en blazers werkt ontzettend aanstekelijk. Dit biedt ruimte om een aantal keren rustig adem te halen tussen de vele beklemmende scènes door.

Teller heeft voor Whiplash alle drumsessies zelf ingespeeld, wat al een prestatie op zich is als je de bijna onnatuurlijk snelle riffs en ritmes voorbij ziet en hoort razen. De muziekstukken van de band en de oefensessies van Andrew vormen de soundtrack van de film, welke harmonieus samenvallen met de strakke montage. De prestigieuze omgeving van het conservatorium wordt met veel zwart- en geeltinten in beeld gebracht en de camera zoeft ritmisch tussen de veelbetekenende blikken van de topacteurs. De Oscar voor deze elementen is terecht want dankzij de zorgvuldig vormgegeven montage is spanning verzekerd in dit eenvoudige verhaal.

whiplash3[1]

De DVD bevat naast deze steengoede film ook een aantal extra’s: de trailer, een mogelijkheid om commentaar van de regisseur en Simmons aan te zetten tijdens de film, en een opname van het Toronto International Film Festival. Hierin vertellen Chazelle, Teller en Simmons in een ‘Q&A’ over het maken van de film en komen interessante trivia voorbij.

Damien Chazelle is een nieuwkomer als schrijver en regisseur en valt met dit muzikale klapstuk met de deur in huis. Simmons herinnert ons eraan dat hij een fantastische acteur is door met zijn personage Fletcher het kippenvel op je armen te zetten. Whiplash heeft een eenvoudig verhaal, maar door strakke montage en doordringende, aanstekelijke muzikale begeleiding valt de spanning geen seconde weg. Dit drama geeft je de adrenaline van een thriller.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>