The Square

The Square

Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
8
The Square

Eens in de zoveel tijd gaan we met vrienden naar de bioscoop en het is inmiddels traditie geworden dat we dan een cultfilm in een filmhuis uitzoeken. Deze keer werd het The Square, bekroond met de Gouden Palm. Regisseur Ruben Östlund kenden wij al van Turist en de verwachting was dan ook dat The Square net zo ongemakkelijk en pijnlijk zou worden. Bij de openingsscène met dansende dikke vrouwen in slow-motion lijkt Östlund dat direct waar te maken, maar gelukkig laat hij het over-the-top absurdisme daarbij.

Wederom speelt een man de hoofdrol die steeds verder in een geniepige situatie terecht komt. Als curator van een museum met moderne kunst leeft Christian een rijk leven, hoewel het op privégebied niet echt denderend verloopt. Terwijl hij een nieuw kunstwerk genaamd The Square opent, dat indirect over altruïsme en vertrouwen gaat, houdt hij zich bezig met een zoektocht naar de dief van zijn telefoon en portemonnee. Hij wordt – voor zijn doen – steeds roekelozer en neemt steeds meer verkeerde beslissingen, zowel privé als voor zijn werk.

Hoewel The Square zich richt op één hoofdpersonage zijn er meerdere verhaallijnen te ontdekken die elkaar kruisen. Elk gaat over dezelfde thema’s: macht, angst en privilege. De film is daarbij overduidelijk een (dramatische) satire waarin kritiek geuit wordt op machtsverschil, de media en de kunstwereld. Dat wordt heel subtiel gedaan, met grappige maar vervreemdende en verwarrende scènes. Als kijker wordt je op de proef gesteld; de film is bevreemdend maar gaat ook over bevreemding (in kunst). Zo zie je op de meest onverwachte momenten ineens een verwijzing naar een aap of iets aap-achtigs waar weinig aandacht aan wordt geschonken, maar juist doordat je daar over na gaat denken heeft die aap wel een functie. Hadden we al gezegd dat het een cultfilm is? Toch is The Square niet zwaar of langdradig, want er is genoeg ruimte voor luchtigere stukken – inclusief oneliners – en de bekende ‘ruzies’ tussen Zweden en Denen waardoor de tweeënhalf uur goed te behappen is. De acteerprestaties van Elisabeth Moss (The Handmaid’s Tale) als kritische, zelfverzekerde collega van Christian dragen daar ook zeker aan bij, net als de prachtige muziekkeuze. Als je een beetje geduld hebt en houdt van films waarin je zelf moet ontdekken waar ze precies over gaan, dan is The Square een absolute aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>