The Hateful Eight

The Hateful Eight

Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
8.5
The Hateful Eight

Al jaren ben ik fan van Quentin Tarantino en zo zijn er velen met mij. Om zijn nieuwste film te vieren keken we hem in stijl: de Bier, Burgers en Blockbusters avond van Wolff Bioscopen. Het had niet veel gescheeld of The Hateful Eight was er nooit gekomen; het script lekte een jaar geleden uit en Tarantino dreigde te stoppen met de filmproductie. Ik ben blij dat hij van gedachten is veranderd, want het is een opvallende film geworden zoals alleen hij hem kan maken.

In de achtste film van Tarantino vormen acht personages de basis van het verhaal dat zich in dezelfde wereld afspeelt als zijn vorige film Django Unchained: de western. Vijf mannen van deze groep zijn op doorreis naar Red Rock en treffen elkaar in een afgelegen hutje tijdens een zware sneeuwstorm. Een van hen is bounty hunter en heeft een moordlustige vrouw aan zich geketend die hij voor een mooi prijsje kan inleveren bij de sheriff, maar eenmaal in de hut wantrouwt hij de andere mannen, waaronder een beul, eenvoudige boerenjongen en ex-gevangene. Het gevolg: een zeer gespannen sfeer, terugkerende herinneringen en vooral veel haat naar elkaar.

The Hateful Eight is grotendeels ‘real time': er gaan maar enkele uren voorbij in de wereld van de film. Dat levert ontzettend mooie en uitgebreide dialogen op, iets waar Tarantino meesterlijk goed in is. Vooral Samuel L. Jackson, die de enige donkere persoon in het gezelschap is, weet flink wat verbale klappen uit te delen als weerwoord op het racisme dat in die tijd nog heel gewoon was. Los van het verhaal is racisme dan ook het hoofdthema van The Hateful Eight, maar op een andere manier dan Django Unchained het benadert. Hier gaat het gepaard met flink wat geweld en sadisme wat het toch een van de meest lompe films van de afgelopen jaren maakt. Tarantino vertikt het om personages te schrijven waar je van kunt gaan houden; in The Hateful Eight heb je uiteindelijk wel een hekel aan iedereen. Dat maakt deze film verrassend mooi, ondanks het geweld. De personages zijn dan ook erg goed uitgewerkt en de rustige opbouw van het verhaal geeft ze veel diepte. De prachtige beelden van Wyoming in de sneeuw, de soepele cameravoering en de mooie belichting geven Tarantino een goede reden om The Hateful Eight op een weinig voorkomende filmrol op te nemen: de 70mm. Helaas wordt die maar op één plek in Nederland vertoond (het Eye filmmuseum). Dit schijnt de moeite waard te zijn, maar als je niet in de buurt woont is de digitale versie ook helemaal prima om te kijken. Tarantino: ga zo door.

3 reacties op “The Hateful Eight

  1. Gisteren gezien en weer een heerlijke Tarantino film met scherpe dialogen, de nodige humor en natuurlijk “over the top” geweld.

    Oh, zag op de homepage dat er als jaartal 1993 in de titel stond :)

  2. Ja Hatefull Eight gezien voor onze vakantie begon. Mwah, zoals jij het beschrijft Jim, zo zag ik het ook. Zeker kwaliteit, maar… Niemand met wie je je kunt identificeren, dat is wat wij – filmkijkers- het liefst willen. Daarin is Tarantino zeker geslaagd. Maar andere films waren voor mij meer voor herhaling vatbaar. Voor mij deze keer iets te veel zinloos geweld:-(

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>