The Florida Project

The Florida Project

Geschikt voor filmavond Geschikt voor filmavond
Geschikt voor familie Geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
7.5
The Florida Project

De tweede film die we op het IFFR zagen is het minste ‘cult’ van de drie, maar we keken hier beiden erg naar uit. Sowieso omdat Willem Dafoe weer eens op het witte doek verschijnt en deze keer eens niet als bad guy. Maar ook omdat de poster alleen al 100% zomer uitstraalt en in het gure januari konden we wel een portie virtuele vitamine D gebruiken.

The Florida Project is een portret van drie personen wiens levens voor langere tijd aan elkaar verbonden zijn in een motel vlakbij Disney World Florida. De jonge moeder Halley verblijft daar met haar dochtertje Moonee, terwijl ze op allerlei manieren probeert om genoeg geld in het laatje te brengen om de huur te kunnen betalen en een goede moeder te zijn. Met haar hele fuck the world-houding kun je je vraagtekens zetten bij de opvoeding van Moonee, die eigenlijk best een ettertje is, maar ze is wel ontzettend lief voor haar. Manager van het motel Bobby (Willem Dafoe) krijgt om de haverklap met het baldadige duo (en andere buurtkinderen) te maken en schippert heen en weer tussen zorgzaam en streng zijn.

Het is voor de jonge Brooklynn Prince de eerste grote rol als kindacteur en ze doet het fenomenaal. Je ziet het plezier in haar gezicht als ze weer kattenkwaad mag uithalen, maar ze laat in een tranentrekkende scène ook zien dat ze diepe emotie kan tonen. De chemie tussen haar en haar moeder (Bria Vinaite, tevens eerste grote filmrol) groeit met de seconden en gedurende de film gaan ze steeds meer op elkaar lijken. Zelfs de looks (Vinaite lijkt een beetje op Kate Moss uit The Handmaid’s Tale, vind je niet?) komen overeen. Zet daar de Dafoe als einzelgänger met een hart van goud tussen en je hebt een paar prachtige personages die het verhaal moeiteloos voorttrekken. De flinke periode die voorbij gaat in The Florida Project wordt gefragmenteerd verteld: we slaan soms uren, soms dagen en soms weken over, met hier en daar een scène die puur voor de ontwikkeling van een personage is bedoeld. Langzaam ontluiken serieuze thema’s als opvoeding, armoede en altruïsme, terwijl de manier van vertellen luchtig blijft met grapjes en kleurrijke zonovergoten panoramashots. Alsof je naar een wereld kijkt die nou eenmaal niet veel groter is dan het kleurrijke motel in de zomervakantie – wat je ook kan lezen als een metafoor voor de kinderlijkheid en quasi-onbezorgdheid van Halley. Voor degenen die ‘m al gezien hebben: persoonlijk vond ik de allerlaatste scène afbreuk doen aan het geheel, maar verder is The Florida Project een heerlijke film die je ongedwongen de leuke en minder leuke kanten van de onderkant van de samenleving laat zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>