I Am Not a Witch

I Am Not a Witch

Genres:
Plot: /
Sfeer: / / /
Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
5
I Am Not a Witch

De derde en laatste film van onze IFFR-dag is van Zambiaanse afkomst. De beschrijving – een meisje in een Afrikaans dorp wordt beschuldigd van hekserij – klinkt interessant en onbekend, dus wij keken hier wel naar uit. I Am Not a Witch is geschreven en geregisseerd door de Zambiaanse vrouw Rungano Nyoni en dit is haar eerste lange film.

In een primitief dorpje duikt het stille meisje Shula op en na een paar toevallige ongelukken wijzen de bijgelovige dorpsbewoners haar aan als heks. Het hoofd van het dorp is al helemaal heilig overtuigd van hekserij en heeft zelfs een soort kamp van vrouwen die veroordeeld zijn vanwege hekserij. Hij ziet het als een compromis tussen veiligheid voor de dorpelingen en de vrijheid van de vrouwen, maar in feite is het gewoon een slavenkamp. Wanneer Shula zich als jongste lid bij de groep voegt trekt ze al snel de aandacht, in en buiten het dorp.

Op een of andere manier kleven er vaak sterke vooroordelen aan films over de Afrikaanse cultuur: het beeld van een arme, verslagen bevolkingsgroep die achter loopt op de rest van de wereld. Schijnbaar wilde Nyoni dit beeld verbreken door van I Am Not a Witch een satire te maken. Die poging zie je terug in de absurditeit van hoe serieus iedereen hekserij neemt en er is humor verwerkt in de film, maar het komt niet goed over. Grappen zijn soms misplaatst (‘is dit nou heel zielig of juist zo absurd dat ik moet lachen?’) en het verhaal hangt alsnog aan elkaar met clichés als dansende Afrikaanse artsen, een stoffige omgeving en onkunde met technologie. Misschien dat je als Zambiaan makkelijk de satire erin ziet, maar als westerling vonden wij het vooral erg ongemakkelijk. Zeker als je bedenkt dat dergelijke heksenkampen anno 2018 gewoon bestaan. Als de humor wegvalt blijft er dus meteen een erg negatieve en terneergeslagen film over. De spanningsboog is al niet zo sterk, het einde is ambigu en het tempo ligt ook nog eens laag, met tergend lange (cliché cult) shots. Desondanks speelt het meisje de rol best natuurlijk, en zitten er wel een aantal mooie beelden in. We hadden magisch realisme uit een andere cultuur verwacht, maar kregen iets wat leek op een afstudeerproject aan de filmschool waarin Afrika, feminisme en bijgeloof het uitgangspunt was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>