maxresdefault[1]

High-Rise

Niet geschikt voor filmavond Niet geschikt voor filmavond
Niet geschikt voor familie Niet geschikt voor familie
Cijfer op IMDb
6.5
High-Rise

Wij besloten weer eens naar een filmhuis te gaan, want dat doen we veel te weinig. Bij filmhuizen kun je over het algemeen de wat vreemdere films verwachten en die verwachting werd bij ons meer dan voldaan. High-rise is geregisseerd door Ben Wheatley, die ook de ietwat vreemde maar verrassend leuke Sightseers maakte. High-rise is echter heel anders. Het boek waar de film op is gebaseerd komt al uit 1975 en het idee om deze te verfilmen ligt al tientallen jaren op de planken. Het resultaat anno 2016: een absurde, dystopische verzameling aan nauwkeurig gestileerde beelden.

Forensisch specialist Laing (Tom Hiddleston) is de laatste nieuwe bewoner van een enorm flatgebouw. Sommigen geven hem een warm welkom, maar er zijn ook veel bewoners die hem niet mogen. Laing ontdekt al snel dat er een sterke hiërarchie heerst in het gebouw: de bovenste verdiepingen zijn gereserveerd voor de rijken en de architect zelf, terwijl het eenvoudige plebs het met de lagere etages moet doen. Mede door de technische kinderziektes van het nieuwe flatgebouw raken de verschillende lagen met elkaar in conflict, en dat blijft niet bij een simpele burenruzie.

De flat bestaat uit allerlei types, waaronder Wilder (Luke Evans) die faalt in het maken van tv-programma’s, Charlotte (Sienna Miller) die met alles en iedereen naar bed gaat, en Munrow de narcistische hoge pief. Allemaal hebben ze een rol in het leven in de flat, maar Laing staat centraal in het verhaal. Voor zover er een verhaal is dan, want ondanks de lengte van deze film is er geen eenduidige rode draad aan te wijzen. De betekenis van de film kun je vooral vinden in de symboliek: kritiek op de absurditeit van maatschappelijke hiërarchieën, de beestachtige aard van De Mens, of gewoon ‘de vergankelijkheid van de hedendaagse consumptiemaatschappij’. Wat dat betreft is High-rise erg pretentieus en daar moet je maar net van houden. Maar de sfeer is intens prachtig: alles wijst erop dat het zich in de jaren 70 afspeelt, de montage is echt enorm snel en chaotisch en om de paar scènes wordt je getrakteerd op een prachtig shot. Bovendien is de muziek opvallend aanwezig met onder andere een erg gave Abba-cover van Portishead. Wij voelden ons achteraf een beetje vies, vergelijkbaar met de sfeer die de boeken van Chuck Palahniuk bewerkstelligen. Dat een film dat voor elkaar kan krijgen is pluspunten waard, maar soms is er ook geen touw aan vast te knopen. High-rise is niet voor iedereen weggelegd, maar als je zin hebt in een vreemde film waar je je hoofd over kan breken, dan is het zeker een aanrader.

2 reacties op “High-Rise

    • Wat typisch, bij ons (regio Den Haag) was deze juist te vinden in filmhuizen. Ik denk dat de distributeurs ook niet wisten in welk hokje ze deze film moesten plaatsen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>